Onze Wijthmenerplascross: 5 maal 3 maal zand

Onze Wijthmenerplascross: 5 maal 3 maal zand

Geen laffe bosloop, dat was wat er beloofd was voor de Wijthemerplascross. Op de oevers van de voor zwemliefhebbers wel bekende Wijthemerplas, was door de organisatoren een zeer uitdagend parcours neergelegd met zand, heuvels, modder, draaien en keren. Het parcours was ontworpen door onze eigen trainers Erik Slomp en Joep Emmen en het had maar één ding voor ogen: spierpijn in elke spiervezel die er maar te vinden is.

Bij aankomst op het parcours, kon ik een grijns van plezier niet onderdrukken; ik (gastredacteur Maarten Oosterhuis red.) waande mij in Vlaanderen bij een of andere cyclocrosswedstrijd. Dit zou een kleine 45 minuten buitenspelen worden (ik had mij niet meer kunnen vergissen). Al snel had ik een paar andere ploeggenoten in het vizier die ook de lange cross zouden lopen. Kevin Diender en Rob Goutbeek waren zich al aan het warmlopen en zagen er duidelijk minder enthousiast uit dan ik dat was. Ook kersverse nieuw lid Lars Assen was aanwezig om zijn niveau te etaleren. Wat opviel was dat er vooral veel ploeggenoten aanwezig waren om aan te moedigen. Het kon te maken hebben met dat wij een van de organiserende verenigingen waren, maar ik had ook sterk het vermoeden dat daar wat gebrek aan moed, moraal en mentale hardheid aan ter grondslag lag.

Enfin, nadat ik de crossspikes had aangetrokken, het nummer had opgespeld en wat had warmgelopen, werden we door onze eigen voorzitter Frankwin Mussche, die speaker van dienst was, het startvak ingeroepen. De start was midden in het mulle zand en mijn goesting nam al wat af toen ik merkte dat ik tot voorbij mijn enkels in het zand stond.

Het startschot klonk en de meute kwam moeizaam ploegend opgang om de eerste meters over het strand te lopen, alvorens scherp naar links te draaien en de eerste heuvel van de dag te beklimmen. 2 mannen maakten zich binnen enkele honderden meters al los van de rest en zouden de wedstrijd gaan beslissen (Yordi Druijff 1e plaats en Erik Bolding 2e plaats). Daarachter streed Rob Goutbeek samen met Alwin Heijting voor de 3e plek (helaas zou Rob 4e worden). Op bescheiden afstand van de eerste 4 lopers, vormde zich na circa 1 kilometer een groepje met daarin de eerste vrouw (Gerber Loman), Kevin Diender, Lars Assen en ik. Na één ronde wist ik het al wel: dit zou een lange cross worden. De ene zandstrook naar de andere werd afgewisseld met een korte, steile klim en waar geen zand of heuvels voor handen waren, draaide en keerde het parcours constant, zodat je jezelf telkens weer in gang moest trekken.

Na circa 1.5 ronde lag het veld al helemaal uit elkaar en was het ieder voor zich. Kevin Diender was mij voorbij gesneld en bouwde gestaag een voorsprong op. Lars Assen moest, net als ik, zijn snelle start bekopen en kwam erachter dat crossen toch een vak apart is. Frankwin probeerde er de moed bij zijn teamgenoten in te houden, maar dat kon niet verhelpen dat ik na 3 ronde van 2 km het eigenlijk al wel mooi vond en ik durfde mijn hand er voor in het vuur te steken dat vrijwel alle andere deelnemers dit gevoel met mij deelden. Tijdens de 4e ronde kwam op de steilste klim van het rondje de krentenbol van de lunch naar boven en in het 5e rondje miste ik bijna een keerpunt en was ik zo rechtdoor over het strand gelopen. De finish was nog even een stukje vals plat omhoog door mul zand, maar toen ik daar doorheen gebaggerd was, was het leed gelden. Clubgenoot Timo deelde water uit en druipend van het zweet kwam ik langzaam op adem. Kevin en Rob stonden al gezellig te babbelen en na enkele minuten was ik ook zover op adem dat ik wat zinnigs kon uitbrengen. Het was wel duidelijk dat iedereen maximaal stuk was gegaan. Het was ieder voor zich geweest en man tegen man gevecht. Profiteren van een ander was er niet bij en op reserve lopen gewoonweg onmogelijk. Heel cliché zou je het gewoon een heel selectief parcours kunnen noemen; na de Wijthemerplascross weet iedereen waar hij of zij staat met de conditie. Complimenten voor de parcoursbouwers!

Tijdens het omkleden kwam er iemand naar mij toe: of ik nog zin in een krentenbol had. Nou, nee. Dankje….