... Net als anders op zondagochtend gingen we een duurloop doen. Deze keer met Arne, Mark en Erik naar de Lemerlerberg, omdat ik daar laatst zo mooi en heerlijk had gelopen over de prachtige paden door de heide en bossen die deze heuvels bedekken.
Het was zachtjes uitgedrukt alleen nogal buiig. In het begin lagen er aardig grote plassen op alle paden en gingen er aardig stromen naar beneden langs de paden die omhoog liepen (en dat zijn er aanzienlijk veel rond deze heuvel)

Na een korte opklaring brak de hemel pas echt open. Gek genoeg was het water dat nu naar beneden kwam helemaal niet echt koud en was het meer een warme douche. Er kwam alleen zoveel water naar beneden dat de gemiddelde douche er jaloers op zou zijn. En als je dacht dat er toch echt niet meer water naar beneden kon komen ging het telkens toch een stukje harder totdat je uiteindelijk door de druppels niet verder dan 5 meter voor je uit kon kijken.
 
Plassen ontwijken was er nu ook niet meer bij. De smalle, maar ook de brede paden stonden compleet onder water. Het mooiste waren nog wel de paden tegen de heuvel op. Doordat al het water zich verzameld op deze paden, waren de stroompjes uitgegroeid tot beekjes die het volledige pad bedekten met een laag van 3 tot 5cm water. Het leek net alsof we tegen een waterglijbaan op aan het rennen waren. Er kwamen nog net geen mensen op in zwembroek op een rubberband naar beneden. Maar het had gekund.

Als slot van deze 2 uur duurloop leidde de weg naar de auto nog over een pad langs het weiland onderaan de Archemerberg waar al het zich verzameld leek te hebben. Er omheen was geen optie, en de voeten waren toch al nat. Dus dan er maar doorheen :) Na zo'n 200m lopen met het water tot aan de enkels, kwam ook aan deze bijzondere ervaring een einde en daarmee ook bijna een einde aan onze training.
Moe, voldaan, en met een grote glimlach op onze mond kwamen we uiteindelijk terug bij de auto.
... Ach het was maar een droom. Toch??...
 
Volg ons weekend race report op twitter.com/bblopers.